از آنجا که به دلیل حجم بالای کارها فرصت به روز کردن وبلاگ را ندارم و شاید هم به دلیل یکجور دلزدگی از فرمت فعلی وبلاگها که یا با اثر به روز میشوند و یا با خبر! قصد دارم هردویشان را حذف کنم. خواستم قبل از این کار نظر شما دوستان را هم بدانم.

شاعران بيچاره

فرانسيسكو الارسون

شاعران در خيابانها پرسه مي زنند

مثل جوجه هايي كه  آشيانه شان را

گم كرده باشند.

همينطور كه مي روند

به تير برق هايي مي خورند

كه  بي دليل و بي علامت

سر راهشان سبز مي شوند.

 هميشه مؤدب اند ،

و قبل از اينكه روي نيمكتهاي خالي  پارك بنشينند

از آنها اجازه مي گيرند.

هيچ كس - حتي خودشان- نمي داند

چرا روي شانه شان

بال سبز مي شود.

شايد يك روز

 آنها بالاخره

از كليدي كه

هميشه توي جيبشان نگه مي دارند

استفاده كنند.

                                آسمان خانه

                                      با

                             درخت کسل باغ

                                                  نقطه بازی می کند.

نمیدانم به حساب گیجی بگذارم یا مشغله یا تنبلی...به هر حال خیلی وقت بود که حتی کامنتها را هم نخوانده بودم. اینکه چطور میشود با این شرایط وبلاگ دیگری هم داشت و اینکه وضع آن وبلاگ دوم چه میشود٬ دیگر قضاوتش به عهده ی خودتان! به هر حال٬ این طفلک هم مدتهاست متولد شده.

راستی برای اطلاع دوستان باید بگویم "آرپژ" اصطلاحی در موسیقی است به  معنای تکرارسریع و پشت سرهم یک یا چند نت با شور و حالی سماع گونه.

فصل گرم و سبز قصه ها.

ای که با تو شاد می شود

لحظه ها و روزهای ما.

باز آمدی تو فصل گرم!

فصل آفتاب مهربان.

فصل چیدن ترانه از

دستهای گرم آسمان.

باز آمدی تو فصل گرم!

فصل شور و شادی و نشاط

فصل با صفای خوردن‌ِ

دوغ و هندوانه در حیاط.

فصل های و هوی کوچه ها

فصل بچه ها و فوتبال!

فصل سایهء درختها

فصل رودخانهء زلال.

تا تو می رسی پرنده ها

غرق شور و نغمه میشوند.

شاخه ها به شوق دیدنت

باغ باغ میوه می دهند.

با حضور گرم خود مرا

تا خود خیال می بری

تو بهار نیستی ولی

گرم تر و با صفا تری!

کیهان بچه ها

تابستان ۸۶ 

بی صدا خوابیده است.

یک لباس سبز رنگ

مثل من پوشیده است.

مارمولک کوچک است.

من نمی ترسم از آن.

میهمانی باصفاست

در حیاط خانه مان.

مادرم گاهی ولی

دشمن او می شود.

دست او با دیدنش

سمت جارو می رود.

     * * *

خش خشی آرام و سبز

در حیاط ما گم است.

مادرم خندان شده

مارمولک بی دم  است.

فکر هامان بادبادک های آن.

اوج می گیرند رقصان و رها

بادبادک ها میان آسمان.

رشته هایی روشن از جنس خیال

بادبادک هایمان را می کشند.

رشته ها مانند امواجی زلال

از زمین تا آسمانها میرسند.

در هوای صاف و در آغوش باد

رشته ها بالا و بالا می روند.

بادبادک های بازیگوش ما

گاه تا آن سوی دنیا میروند.

می شود مانند دست نرم باد

دوست شد با رشته نخ های خیال.

می شود بر بادبادک ها نشست

رفت تا آن دورترها...تا محال.

 در ميان كوچه و محل ما

نيست يك درخت سبز و ديدني.

در عوض تمام كوچه پر شده

از درختهاي خشك و آهني!

اين درختها عجيب و گنده اند.

سايه شان لطيف و پهن و نرم نيست.

لابلاي شاخه هاي لختشان

حسي از بهار سبز و گرم نيست.

دوست نيستند با پرنده ها.

آشيان سنگ و چوب و شيشه اند.

برخلاف آن درختهاي سبز

اين درختها بدون ريشه اند!

كوچه مان شده شبيه يك قفس.

يك قفس بدون هيچ روزني.

آسمان اين محله گم شده

لاي اين درختهاي آهني!

کیهان بچه ها.آبان ۸۵

(۱)

آسمان بغ کرده بود..

کلاغ از ته دل خدا را صدا زد.

دل ابر ترکید.

(۲)

شب

      جولانگاه جغد و آسمان بود.

                                      آسمان اما

                                              رنگ عوض کرد

                                                            و جغد

                                                              در تاریکخانه ی روز

                                                                                     خوابش برد.

(۳)

                از سر آسمان

                               تا ته دریا

                                       آبی ست

                                        که غرق می کندهرچه را در خود.

(از آنجا که اینجانب فعلا در منزل نیستم و میلیاردر هم نمیباشم برای دیدن ادامه ی مطلب یعنی ترجمه ی انگلیسی که نمی دانم به چه درد می خورد باید چند روزی صبر نمایید. ممنون.)

شعری که می خوانید یک کار تقریبا قدیمی است (حدودا مربوط به چهار سال پیش است/وقتی ۱۹ ساله بودم). بی ایراد نیست اما بی ارتباط با آن وعده هایی که داده شد هم نیست.اگرچه ممکن است ربطی به شالی و شلتوک نداشته باشد.اما بوی گلهای حیاطمان را که میدهد!این شعر اگر اشتباه نکنم در سال ۸۲ (ماه و فصلش را یادم نیست چون مجله را ندارم.)در مجله ی رشد چاپ شد.

رویای خنک(تخت چوبی من)

می نشینم روزهای فصل گرم

روی تخت چوبی توی حیاط

زیر سقف شاخه های سبز سیب

در کنار غنچه های با نشاط.

                                        در خیالم می دوم آن دورها.

                                        می روم تا انتهای آسمان.

                                       میرسانم دستهایم را به ماه.

                                       می شوم چون شاخه ای از کهکشان.

سهم من در لحظه های داغ عصر

شهد شیرین نگاه میخک است.

خنده ی گنجشکها لالایی ام

سایبانم دستهای پیچک است.

                                     توی گرما  توی فصل تشنگی

                                     خانه ی ما مثل دریا می شود.

                                    تخت من هم قایقی شاد و رها

                                     زندگی یک تکه رویا می شود.