بی صدا خوابیده است.

یک لباس سبز رنگ

مثل من پوشیده است.

مارمولک کوچک است.

من نمی ترسم از آن.

میهمانی باصفاست

در حیاط خانه مان.

مادرم گاهی ولی

دشمن او می شود.

دست او با دیدنش

سمت جارو می رود.

     * * *

خش خشی آرام و سبز

در حیاط ما گم است.

مادرم خندان شده

مارمولک بی دم  است.

فکر هامان بادبادک های آن.

اوج می گیرند رقصان و رها

بادبادک ها میان آسمان.

رشته هایی روشن از جنس خیال

بادبادک هایمان را می کشند.

رشته ها مانند امواجی زلال

از زمین تا آسمانها میرسند.

در هوای صاف و در آغوش باد

رشته ها بالا و بالا می روند.

بادبادک های بازیگوش ما

گاه تا آن سوی دنیا میروند.

می شود مانند دست نرم باد

دوست شد با رشته نخ های خیال.

می شود بر بادبادک ها نشست

رفت تا آن دورترها...تا محال.

 در ميان كوچه و محل ما

نيست يك درخت سبز و ديدني.

در عوض تمام كوچه پر شده

از درختهاي خشك و آهني!

اين درختها عجيب و گنده اند.

سايه شان لطيف و پهن و نرم نيست.

لابلاي شاخه هاي لختشان

حسي از بهار سبز و گرم نيست.

دوست نيستند با پرنده ها.

آشيان سنگ و چوب و شيشه اند.

برخلاف آن درختهاي سبز

اين درختها بدون ريشه اند!

كوچه مان شده شبيه يك قفس.

يك قفس بدون هيچ روزني.

آسمان اين محله گم شده

لاي اين درختهاي آهني!

کیهان بچه ها.آبان ۸۵

(۱)

آسمان بغ کرده بود..

کلاغ از ته دل خدا را صدا زد.

دل ابر ترکید.

(۲)

شب

      جولانگاه جغد و آسمان بود.

                                      آسمان اما

                                              رنگ عوض کرد

                                                            و جغد

                                                              در تاریکخانه ی روز

                                                                                     خوابش برد.

(۳)

                از سر آسمان

                               تا ته دریا

                                       آبی ست

                                        که غرق می کندهرچه را در خود.

(از آنجا که اینجانب فعلا در منزل نیستم و میلیاردر هم نمیباشم برای دیدن ادامه ی مطلب یعنی ترجمه ی انگلیسی که نمی دانم به چه درد می خورد باید چند روزی صبر نمایید. ممنون.)

شعری که می خوانید یک کار تقریبا قدیمی است (حدودا مربوط به چهار سال پیش است/وقتی ۱۹ ساله بودم). بی ایراد نیست اما بی ارتباط با آن وعده هایی که داده شد هم نیست.اگرچه ممکن است ربطی به شالی و شلتوک نداشته باشد.اما بوی گلهای حیاطمان را که میدهد!این شعر اگر اشتباه نکنم در سال ۸۲ (ماه و فصلش را یادم نیست چون مجله را ندارم.)در مجله ی رشد چاپ شد.

رویای خنک(تخت چوبی من)

می نشینم روزهای فصل گرم

روی تخت چوبی توی حیاط

زیر سقف شاخه های سبز سیب

در کنار غنچه های با نشاط.

                                        در خیالم می دوم آن دورها.

                                        می روم تا انتهای آسمان.

                                       میرسانم دستهایم را به ماه.

                                       می شوم چون شاخه ای از کهکشان.

سهم من در لحظه های داغ عصر

شهد شیرین نگاه میخک است.

خنده ی گنجشکها لالایی ام

سایبانم دستهای پیچک است.

                                     توی گرما  توی فصل تشنگی

                                     خانه ی ما مثل دریا می شود.

                                    تخت من هم قایقی شاد و رها

                                     زندگی یک تکه رویا می شود.

برای فکر چه ابعاد ساده ای دارد..."

کلی مطلب برای مقدمه نوشته بودم اما  پاکشان کردم و تصمیم گرفتم  بدون دادن هر گونه توضیح اضافی شما را به اتاق کوچک خود مهمان کنم.اینجا اتاقی کوچک است.اتاقی که گرجه گاه  کمی به هم ریخته میشود اما قرار است به لطف خدا و در زیر پرتو آفتاب هشتم (که این وبلاگ در واقع در روز میلاد آن حضرت ساخته شده و بعد تغییر نام داده است)همیشه دنج و گرم بماند.اتاقی که گاه بوی دریا را خواهد داد و گاه بوی پیله های  ابریشم.اتاقی که می خواهد پر از رقص شالی و پر از نشاط شلتوک های جوان باشد.....

                   به همراه خوش آمد  این دوبیتی را هم از من بپذیرید:

                     شبی ناگاه شد آغاز باران.

                 و شد با بغض من دمساز باران.

                   من و یاد تو و شب های دیگر

                  و باران.باز باران. باز  باران....